คำพูดก่อนเสียชีวิตของท่านอบูบักร ??

อัลบุคอรีรายงานว่า

أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ – صلى الله عليه وسلم – قَالَ فَاطِمَةُ بَضْعَةٌ مِنِّى ، فَمَنْ أَغْضَبَهَا أَغْضَبَنِى

ฟาติมะฮ์ จึงได้กล่าวแก่คนทั้งสองว่า “แท้จริงฉันขอยืนยันต่ออัลลอฮ์ และมลาอิกะฮ์ว่า ท่านทั้งสองได้ทำให้ฉันโกรธ และท่านทั้งสองไม่เคยทำให้ฉันพอใจเลย (…………………..)

فَقالتْ : أَرَأَيْتُكُمَا إنْ حَدَّثْتُكُمَا حَدِيثًا عَنْ رَسُولِ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ [و ءَالِهِ ] وَ سَلَّمَ ، تَعْرِفَانِهِ وَ تَفْعَلاَنِ بِهِ ؟ قَالاَ : نَعَمْ . فَقَالَتْ : نَشَدْتُكُمَا اللَهَ أَلَمْ تَسْمَعَا رَسُولَ اللَهِ يَقُولُ : رِضَا فَاطِمَةَ مِنْ رِضَاىَ وَ سَخَطُ فَاطِمَةَ مِنْ سَخَطِى ، فَمَنْ أَحَبَّ فَاطِمَةَ ابْنَتِى فَقَدْ أَحَبَّنِى ، و مَنْ أَرْضَى فَاطِمَةَ فَقَدْ أَرْضَانِى ، وَ مَنْ أَسْخَطَ فَاطِمَةَ فَقَدْ أَسْخَطَنِى ؟ قَالاَ : نَعَمْ ، سَمِعْنَاهُ مِنْ رَسُولِ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ [ وَ ءَالِهِ ] وَ سَلَّم قَالَتْ : فَإنِّى أُشْهِدُ اللَهَ وَ مَلَـآئِكَتَهُ أَنَّكُمَا أَسْخَطْتُمَانِى وَ مَا أَرْضَيْتُمَانِى ، وَ لَئِنْ لَقِيتُ النَّبِىَّ لاَءَشْكُوَنَّكُمَا إلَيْهِ … وَ اللَهِ لاَءَدْعُوَنَّ اللَهَ عَلَيْكَ فِى كُلِّ صَلَوةٍ أُصَلِّيهَا .

และมีเหตุการณ์บันทึกไว้โดยนักประวัติศาสตร์อิสลามว่า “ก่อนที่ท่านอบูบักร์จะเสียชีวิตลงได้เปรยประโยคนี้ออกมาอย่างคนสำนึกผิดในอดีตต่อการกระทำของตนเอง ว่ากันว่าคนใกล้ตายจะพูดสิ่งที่เขามักจะเก็บไว้ในใจตลอดมาที่ไม่อาจจะระบายกับใครได้ แต่หากคนใกล้ตายเปรยสิ่งนั้นออกมา ก็ให้รู้ว่า นั้นคือความรู้สึกของเขาจริงๆที่ไม่เสแสร้งอีกต่อไป

สิ่งที่ท่านอบูบักร์ได้เปรยก่อนจะเสียชีวิต อันเป็นสิ่งแสดงให้เห็นว่า “สิ่งต่อไปนี้คือความผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุดในชีวิตของเขา” คือ

เขาเปรยออกมาว่า “ฉันไม่น่าสั่งให้บุกไปยังบ้านของฟาติมะฮ์เลย และไม่น่าละเมิดเกียรติของนางด้วยกับการบุกเข้าไปในบ้านของนาง ถึงแม้ว่าการปิดประตูของนางคือการประกาศสงครามก็ตาม

فَوَدِدْتُ أنّى لَمْ أَكْشِفْ بيتَ فاطِمةَ عَنْ شَىْ‏ءٍ وَ إن كانُوا قَدْ غَلَقوهُ عَلى الحَرْبِ

ตัวบทฮะดิษเต็ม(บางเล่มอิบาเราะอาจต่างกันบ้างแต่เนื้อหาให้ความหมายไปในทิศทางเดียวกัน)

«أَمَا إِنِّي لَا آسَى عَلَى شَيْءٍ، إِلَّا عَلَى ثَلَاثٍ فَعَلْتُهُنَّ، وَدِدْتُ أَنِّي لَمْ أَفْعَلْهُنَّ، وَثَلَاثٍ لَمْ أفْعَلْهُنَّ وَدِدْتُ أَنِّي فَعَلْتُهُنَّ، وَثَلَاثٍ وَدِدْتُ أَنِّي سَأَلْتُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْهُنَّ، فَأَمَّا الثَّلَاثُ اللَّاتِي وَدِدْتُ أَنِّي لَمْ أَفْعَلْهُنَّ: فَوَدِدْتُ أَنِّي لَمْ أَكُنْ كَشَفْتُ بَيْتَ فَاطِمَةَ وَتَرَكْتُهُ، وَأَنْ أَغْلِقَ عَلَيَّ الْحَرْبَ، وَوَدِدْتُ أَنِّي يَوْمَ سَقِيفَةَ بَنِي سَاعِدَةَ كُنْتُ قَذَفْتُ الْأَمْرَ فِي عُنُقِ أَحَدِ الرَّجُلَيْنِ: أَبِي عُبَيْدَةَ أَوْ عُمَرَ، فَكَانَ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، وَكُنْتُ وَزِيرًا، وَوَدِدْتُ أَنِّي حَيْثُ كُنْتُ وَجَّهْتُ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ إِلَى أَهْلِ الرِّدَّةِ، أَقَمْتُ بِذِي الْقَصَّةِ فَإِنْ ظَفِرَ الْمُسْلِمُونَ ظَفِرُوا، وَإِلَّا كُنْتُ رِدْءًا أَوْ مَدَدًا، وَأَمَّا اللَّاتِي وَدِدْتُ أَنِّي فَعَلْتُهَا: فَوَدِدْتُ أَنِّي يَوْمَ أُتِيتُ بِالْأَشْعَثِ أَسِيرًا ضَرَبْتُ عُنُقَهُ، فَإِنَّهُ يُخَيَّلُ إِلَيَّ أَنَّهُ يَكُونُ شَرَّ الْإِطَارِ إِلَيْهِ، وَوَدِدْتُ أَنِّي يَوْمَ أُتِيتُ بِالْفَجَاةِ السُّلَمِيَّ لَمْ أَكُنْ أَحْرِقُهُ، وَقَتَلْتُهُ سَرِيحًا، أَوْ أطْلَقْتُهُ نَجِيحًا، وَوَدِدْتُ أَنِّي حَيْثُ وَجَّهْتُ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ إِلَى الشَّامِ وَجَّهْتُ عُمَرَ إِلَى الْعِرَاقِ فَأَكُونُ قَدْ بَسَطْتُ يَدَيْ يَمِينِي وَشِمَالِي فِي سَبِيلِ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ، وَأَمَّا الثَّلَاثُ اللَّاتِي وَدِدْتُ أَنِّي سَأَلْتُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: عَنْهُنَّ، فَوَدِدْتُ أَنِّي كُنْتُ سَأَلْتُهُ فِيمَنْ هَذَا الْأَمْرُ فَلَا يُنَازِعُهُ أَهْلُهُ، وَوَدِدْتُ أَنِّي كُنْتُ سَأَلْتُهُ هَلْ لِلْأَنْصَارِ فِي هَذَا الْأَمْرِ سَبَبٌ، وَوَدِدْتُ أَنِّي سَأَلْتُهُ عَنِ الْعَمَّةِ وَبِنْتِ الْأَخِ، فَإِنَّ فِي نَفْسِي مِنْهُمَا حَاجَةً.»

[1].المعجم الکبیر، طبرانی، ج1، ص62.

[2]. تاریخ طبری، ج2، ص353.

[3]. الاموال، ابن زنجویه، ج1، ص387.

[4]. سمط النجوم العوالی، عاصمی، ج2، ص465.

[5]. تاریخ مدینه دمشق، ابن عساکر، ج30، ص418.

[6]. الاحادیث المختاره، ضیاء الدین مقدسی، ج1، ص89.

[7]. الامامة والسیاسة، ابن قتیبه، ج1، ص21.

[8]. عقد الفرید، ابن عبد ربه، ج4، ص254.

[9]. مروج الذهب، مسعودی، ج1، ص290.