ด้วยพระนามของอัลลอฮฺ ผู้ทรงเมตตา ปรานียิ่งเสมอ
บทลงโทษจากอัลลอฮ์สำหรับผู้ปฏิเสธวิลายะฮ์ของท่านอะลี อ.
ประวัติศาสตร์ที่ควรรู้ |บทลงโทษจากอัลลอฮ์สำหรับผู้ปฏิเสธวิลายะฮ์ของท่านอิมามอะลี อ. [เหตุการณ์ที่สอง]
เหมือนกับว่า อัลลอฮ์ ซ.บ. ทรงประสงค์ที่จะให้เรื่องวิลายะฮฺของท่านอะลี อ. เป็นข้อทดสอบสำหรับมวลมุสลิมกล่าวคือ ทุกๆ บทตอน จะมีความขัดแย้งเกิดขึ้น เพราะเอกองค์อัลลอฮ์ ซ.บ. ทรงมีความปรีชาเป็นเลิศต่อปวงบ่าวพระองค์ มิได้เอาโทษคนรุ่นหลังด้วยเหตุแห่งการกระทำของคนรุ่นแรก วิทยปัญญาของพระองค์ที่ประทานให้ในเหตุการณ์นั้น มีปรากฏการณ์อีกสิ่งหนึ่งซึ่งดูคล้ายกับเป็นเรื่องมุอฺญิซาต ที่อยู่เคียงข้างประชาชาตินี้ โดยบรรดาผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ได้ถ่ายทอดต่อๆ กันมา
บทลงโทษผู้ที่ปกปิดการยืนยันถึงเหตุการณ์ในเฆาะดีรและต้องประสบกับโทษทันฑ์ตามที่ท่านอิมามอะลี อ. ขอ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อท่านอะลี อ. ได้เข้ามาดำรงตำแหน่งเป็นค่อลีฟะฮฺอันเป็นวันที่ประชาชนทั้งหลายชุมนุมกันในอัร-เราะฮฺบะฮฺ
ท่านอะลี อ. ได้ประกาศมาจากมิมบัรว่า “จงยืนยันต่ออัลลอฮ์ ซ.บ. เถิด สุภาพบุรุษมุสลิมทุกคนที่ได้ยินท่านศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ศ. กล่าวในวันเฆาะดีรคุมว่า :
“ผู้ใดที่ฉันเป็นเมาลาของเขา อะลีก็เป็นเมาลาของเขาเช่นกัน จะต้องลุกขึ้นยืนแล้วยืนยันในสิ่งที่ตนได้ยิน และอย่าได้มีใครลุกขึ้นยืนนอกจากคนที่ได้เห็นท่านด้วยตัวเอง”
จึงได้มีคนลุกขึ้นยืน 30 คนในบรรดาศ่อฮาบะฮฺส่วนหนึ่งนั้นเป็นชาวบัดรี(เคยร่วมรบในสมรภูมิบะดัร) พวกเขายืนยันว่า ท่านนบี ศ. ได้จับมือของท่านอะลี อ. แล้วกล่าว กับประชาชนว่า
“พวกท่านรู้หรือไม่ว่าฉันผู้มีอำนาจเหนือมวลผู้ศรัทธายิ่งกว่าตัวของพวกเขาเอง ?”
พวกเขากล่าวว่า “ใช่แล้ว”
ท่านนบี ศ. “ผู้ใดที่ฉันเป็นเมาลาของเขา ดังนั้น ผู้นี้ก็เป็นเมาลาของเขาด้วย โอ้อัลลอฮฺ โปรดคุ้มครองผู้ที่จงรักภักดีต่อเขา และโปรดเป็นศัตรูต่อผู้ที่เป็นศัตรูกับเขา”
แต่ทว่ามีศ่อฮาบะฮฺบางคน ซึ่งเป็นคนที่เคยได้อยู่ร่วมในเหตุการณ์วันเฆาะดีร กลับนั่งเฉยด้วยความอิจฉา หรือด้วยความชิงชังต่อท่านอิมาม อ. พวกเขาไม่ลุกขึ้นยืนยัน บรรดาคนเหล่านี้ มีท่านอะนัซ บินมาลิก รวมอยู่ด้วย ท่านอิมามอะลี อ. เดินลงมาจากมิมบัรมาหาเขา แล้วพูดกับเขาว่า
“ทำไมเล่าท่านอะนัซถึงไม่ยืนขึ้นพร้อมกับศ่อฮาบะฮฺของท่านศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ อ. แล้วยืนยันไปในสิ่งที่ท่านได้ฟังมาจากท่านศาสดาในวันนั้น เหมือนอย่างที่พวกเขาเหล่านั้นยืนยันไปแล้ว ?”
เขากล่าวว่า โอ้อะมีรุ้ลมุอฺมินีน อายุของฉันก็แก่มากแล้ว และฉันก็ลืมเลือนไปแล้ว!!
ท่านอิมามอะลี อ. กล่าวว่า “หากท่านพูดโกหก ขอให้อัลลอฮ์ ซ.บ. ทรงลงโทษท่านด้วยโรคเรื้อนที่ผ้าโพกศีรษะก็มิอาจปิดบังได้”
ทันทีที่เขาลุกขึ้นยืนก็ปรากฏว่าใบหน้าของเขามีสีขาวเพราะโรคเรื้อนหลังจากนั้นเขาก็ร้องไห้ แล้วกล่าวว่า
“คำขอดุอาอฺของบ่าวที่ศอลิฮฺได้มาประสบแก่ข้าพเจ้าแล้ว เพราะว่าข้าพเจ้าปกปิดการยืนยันเรื่องของเขา”
นี่คือประวัติที่เลื่องลือกันอย่างมาก โดยท่านอิบนุกุตัยบะฮฺได้บันทึกไว้ในหนังสือ “มะอาริฟ”(อัล-มะอาริฟ” ของอิบนุกุตัยบะฮฺ หน้า 251) ซึ่งเขาได้จัดให้อะนัซเป็นศ่อฮาบะฮฺผู้ประสบความเสียหาย ในหมวดว่าด้วย “เรื่องโรคเรื้อน” และเช่นเดียวกับอิมามอะฮฺมัด บินฮัมบัล ได้กล่าวไว้ในหนังสือมุซนัดของท่าน(มุซนัด อะฮฺมัด บินฮัมบัล” เล่ม 1 หน้า 119) ซึ่งท่านกล่าวว่า :
แล้วพวกเขาก็ยืนขึ้น ยกเว้นสามคนเท่านั้น ซึ่งคำขอดุอาฮฺของท่านอะลี อ. ก็ได้ประสบกับพวกเขา
เราควรจะได้กล่าวถึงไว้ ณ ที่นี้เกี่ยวกับบุคคลทั้งสามที่อิมามอะฮฺมัด ได้เอ่ยถึงโดยริวายัตของบะลาซุรี(อันซาบุล-อัชรอฟ” ของบะลาซุรี เล่ม 1 และ เล่ม 2 หน้า 152) ท่านได้กล่าวหลังจากพูดถึงท่านอะลี อ. ที่เรียกร้องให้ทำการยืนยันว่า ท่านอะนัซ บินมาลิก ท่านบัรรอฮฺ บินอาซิบ ท่านญะรีร บินอับดุลลอฮฺ อัล-บัจลี นั่งอยู่ข้างล่างมิมบัร แม้ท่านอะลี อ. จะทบทวนคำถามซ้ำ เขาก็มิได้ตอบท่านเลยสักคน ดังนั้นท่านจึงกล่าวว่า
“โอ้อัลลอฮฺ ใครที่ปกปิดการเป็นพยานในเรื่องนี้ ทั้งๆที่รู้ดีแก่ใจเป็นอย่างดี ก็ขออย่าให้เขาตายจากโลกนี้ไปก่อน จนกว่าจะทรงบันดาลให้เกิดสัญญาณอย่างหนึ่งสำหรับเขาจนให้เป็นที่รู้กันด้วยเถิด”
ท่านได้เล่าว่า : ปรากฏว่าอะนัซ บินมาลิก เป็นโรคเรื้อน บัรรอฮฺ บินอาซิบ ต้องตาบอดส่วนญะรีร ได้เดินทางกลับบ้านเมืองหลังจากที่เคยอพยพมาแล้ว เขาได้ประสบภัยร้าย แล้วถึงแก่ความตายที่บ้านของมารดา
นี่คือประวัติอันเป็นที่เลื่องลือ ตามที่นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ได้บอกเล่าต่อๆ กันมา(ตารีคดิมชกฺ” เล่ม 2 หน้า 7, “อะบะกอตุ้ลอันวาร” เล่ม 2 หน้า 309)
ขอให้คิดใคร่ครวญดูเถิด ผู้มีสติปัญญาทั้งหลาย
