ด้วยพระนามของอัลลอฮฺ ผู้ทรงเมตตา ปรานียิ่งเสมอ
หลักฐานที่แสดงถึงการเป็นคนปฏิเสธศาสนา(กุฟร์)ของยะซีด[1]
ความน่าบัดสีและความเลวร้ายของยะซีด มิได้จำกัดอยู่แค่การสังหารหลานรักผู้เป็นชะฮีดของท่านศาสดา การกวาดต้อนบรรดาสตรีของท่านเป็นเชลย ปล้นทรัพย์สินของท่านและเผากระโจมของท่าน…ยิ่งกว่านั้น เขายังปฏิเสธต่อหลัการอันสำคัญของศาสนา ทำตัวขัดแย้งกับอัล-กุรอานอันทรงเกียรติ แสดงตนเป็นคนละเมิดศาสนาและกระทำความบาปอย่างเปิดเผย ทุกประการเหล่านี้ เป็นหลักฐานยืนยันว่าเขาเป็นผู้ปฏิเสธศาสนาและออกนอกศาสนา
ส่วนหนึ่งจากหลักฐานอันเด่นชัดว่า ยะซีด บุตร มุอาวียะฮ์ เป็นผู้ปฏิเสธและตระบัดสัตย์ต่อศาสนา บทกวีของเขาที่แสดงถึงการออกนอกศาสนาและการปฏิเสธศาสนานั้น เขาได้ร่ายมันออกมาหลังจากได้สังหารหลานผู้พลีชีพของศาสดา ประมุขของบรรดาชายหนุ่มชาวสวรรค์ ฮุเซน บุตรของอะลี อ.
ซิบฏุล อิบนุลเญาซีย์ ยังบันทึกไว้ใน “อัต-ตัซกิเราะฮ์” หน้า 148 ว่า เมื่อพวกเขาได้นำบรรดาอะฮ์ลุลบัยต์ไปถึงประเทศซีเรียในฐานะเชลย ยะซีดซึ่งกำลังนั่งอยู่ในราชวังของเขา ที่ตั้งอยู่บนเนินที่ชื่อว่าญีรูน เขาได้ขับขานบทกวีตอนหนึ่งออกมาว่า :
شعر يزيد بن معاوية في مقتل الحسين
لَيْتَ أَشْيَاخِيْ بِبَدْرٍ شَهِدُوْا جَزَعَ الخَزْرَجِ مِنْ وَقْعَ الأَسَلْ
لَأَهَلُّوْا وَاسْتَهَلُّوْا فَرَحاً ثُمَّ قَالُوا يَا يَزيْدُ لا تُشَلّْ
قَدْ قَتَلْنَا القَرْمَ مِنْ سَادَاتِهِمْ وَعَدَلْنَاهُ بِبَدْرٍ فَاعْتَدَلْ
لَعِبَتْ هَاشِمٌ بِالمُلْكِ فَلَا خَبَرٌ جَاءَ وَلا وَحْيٌ نَزَلْ
لَسْتُ مِنْ خِنْدَفٍ إِنْ لَمْ أَنْتَقِمْ مِنْ بَنِيْ أَحْمَدَ مَا كَانَ فَعَلْ
قد أخذنا من علي ثارنا وقتلنا الفارس الليث البطل
قد أخذنا من علي ثارنا وقتلنا الفارس الليث البطل
แม้นเหล่าบรรพบุรุษข้าในบะดัรได้มาเห็น ความหวาดผวาของเผ่าคอซร็อจจากสงครามอัลอะซัล(ในสงครามอุฮูด) พวกเขาคงกู่ตระโกนด้วยความร่าเริง และกล่าวว่า “โอ้ยะซีด ขอให้อย่าพลาดมือ” เราได้ เข่นฆ่านายใหญ่ของพวกเขา เปรียบเทียบกับวันบะดัรแล้วมันก็เท่าเทียมกัน วงศ์ฮาชิมเล่นบทกษัตริย์ แท้จริงไม่มีข่าวคราวมา และไม่มีการวิงวรณ์ประทานลง ข้าจะไม่ใช่พวกคินดัฟหากข้ามิได้แก้แค้น วงศ์วานอะห์มัดเนื่องจากสิ่งที่เขาทำไป เราได้แก้แค้นอะลีย์แล้ว และเราได้ฆ่าอัศวินสิงห์ผู้กล้าหาญ
มีนักปราชญ์บางคนบันทึกไว้เช่น อะบี ฟะร็อจญ์ อิบนุ อัลเญาซีย์ และเชค อับดุลลอฮ์ บิน มุฮัมมัด บิน อามิร อัชชิบรอวีย์ ในหนังสือ “อัลอิตติคอฟ บิหุบบิล อัชรอฟ” หน้า 18 และอัลคอฏีบ อัลคอวาริซมีย์ ในภาคที่สองของหนังสือของเขาชื่อ “มักตัลฮุเซน” พวกเขายืนยันชัดเจนว่า ยะซีด(ขอให้อัลลอฮ์สาปแช่ง)ใช้คฑาตีที่ใบหน้าของฮุเซน บิน อะลี อ. พลางร่ายบทกวีตามที่ข้าพเจ้านำมาอ้างไปแล้ว
ในกวีบทนี้ ยะซีด บุตร มุอาวียะฮ์ บอกให้รู้ว่า เขามีความเชื่ออย่างไรต่ออิสลาม ต่อท่านศาสดามุฮัมมัด ศ. และครอบครัวของท่าน ศ. บทกวีของเขาเป็นการแสดงถึงการออกนอกศาสนาและการปฏิเสธศาสนา เช่น ประโยค
1. การสังหารอิมามฮุเซน อ. เป็นการล้างแค้นให้กับคนของบนีอุมัยยะฮ์ที่เคยถูกท่านนบีมุฮัมมัด ศ. ท่านอิมามอะลี อ.เคยสังหารในสงครามบะดัร ,บะดัร และฮุนัย
لَيْتَ أَشْيَاخِيْ بِبَدْرٍ شَهِدُوْا جَزَعَ الخَزْرَجِ مِنْ وَقْعَ الأَسَلْ لَأَهَلُّوْا وَاسْتَهَلُّوْا فَرَحاً ثُمَّ قَالُوا يَا يَزيْدُ لا تُشَل
2. บนีฮาชีม(ตระกูลของท่านนบี ศ.)มาสร้างข่าวลวงว่า มีวะฮ์ยูจากสวรรค์ ให้มุฮัมมัด ได้เป็นทูตของพระเจ้า เพื่อแสวงหาอำนาจ หวังได้ปกครองผู้คน
لَعِبَتْ هَاشِمٌ بِالمُلْكِ فَلَا خَبَرٌ جَاءَ وَلا وَحْيٌ نَزَلْ
แน่นอนที่สุด การเชื่อว่า ไม่มีวะฮ์ยู่ ไม่มีข่าวคราวใดจากเบื้องบน แต่เป็นแค่เรื่องปรุงแต่งขึ้น เพื่อแสวงหาอำนาจ สิ่งนี้ประจักษ์ชัดว่า “เขาผู้นั้นอยู่ในสถานะ กุฟร์” ผู้ปฎิเสธศาสนาอย่างสิ้นเชิง
และนี้ก็เป็นหลักฐานอีกชิ้นสำคัญที่จะตอบให้กับคนบางกลุ่มที่ยังคงหลงเชื่อว่า “ยะซีดไม่ได้อยู่เบื้องหลังการสังหารท่านอิมามฮุเซน อ. หลานรักศาสดา ศ. และยังเรียกขาน ยะซีด บิน มุอาวียะฮ์ อย่างไม่อายปาก ว่า “อะมี้รุลมุฮ์มีน” หัวหน้าแห่งศรัทธาชนทั้งหลาย
