ด้วยพระนามของอัลลอฮฺ ผู้ทรงเมตตา ปรานียิ่งเสมอ
บทที่ 2
[ไม่มีนมาซสำหรับผู้ไม่อวยพรให้อะห์ลุลบัยต์นบี]
[ไม่มีนมาซสำหรับผู้ไม่อวยพรให้อะห์ลุลบัยต์นบี]
یَا آلَ بَیتِ رَسولِ الله حُبُّکُمُ
فَرضٌ مِنَ الله فی القُرآنِ أنزَلَهُ
کَفاکُم مِن عظیمِ القَدرِ أنّکُم
مَن لَم یُصلِّ عَلَیکُم لَا صَلَاةَ لَهُ
นมาซเป็นโมฆะ ** มิอาจจะรับมรรคผล
หัวใจทะนงตน ** เป็นไม่สนสั่งบัญชา
อัลลอฮกำหนดไว้ ** หลักยึดในศาสนา
ให้รักเป็นสัญญา ** ดำรัสไว้ในกุรอาน
โอ้แท้อะฮฺลุลบัยต์ ** เกียรติยิ่งใหญ่ผู้สืบสาน
หน่อเนื้อเชื้อวงศ์วาน ** พิสุทธ์ธารท่านนบี
ใครไหนทุ่มใจรัก ** เนื่องประจักษ์เทอดศักดิ์ศรี
อะฮฺลุลบัยต์ของนบี ** วิญญาณมีเปล่งตระการ
ประพันธ์โดย. อิหม่ามชาฟีอีย์
Cr. กวีเมืองตูล
อิบนุฮะญัรยังได้อธิบายอย่างละเอียดโดยอ้างทัศนะของนักปราชญ์และนักศาสนบัญญัติ(ฟุกอฮาอ์)ของพวกท่าน ที่ระบุว่า การอวยพร(ศอลาวาต)และการให้สลามแก่วงศ์วานของมุฮัมมัด ศ. ในช่วงอ่านตะชะฮุดนมาซประจำวันถือว่าเป็น “ข้อบังคับ”(วาญิบ) หลังจากนั้น เขายังกล่าวว่า อิมามชาฟิอีย์ กล่าวว่า
“โอ้อะฮ์ลุลบัยต์ ของท่านศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ความรักต่อพวกท่าน เป็นข้อบังคับจากอัลลอฮ์ ที่มีในอัล-กุรอาน ซึ่งถูกประทานมา เกียรติยศอันยิ่งใหญ่ของพวกท่าน พอเพียงแก่พวกท่านแล้ว เพราะว่า ผู้ใดมิได้อวยพรให้แก่พวกท่าน การนมาซก็จะไม่มีสำหรับคนผู้นั้น”
เป็นที่แน่ชัดแล้วว่าผู้ที่ท่านนบี ศ. สั่งให้นำเอาชื่อของพวกเขาผนวกรวมกับชื่ออันทรงเกียรติของท่าน และให้อวยพร ให้สลามแก่ท่านเหล่านั้นในนมาซประจำวัน ย่อมเป็นผู้อยู่แนวหน้าคนอื่นๆทั้งหมด ในด้านเกียรติยศและความประเสริฐ
